Een paar weken geleden kwam Kedi er bij, gevonden achter een rioolbuis, helemaal onderkomen, maar hij leek goed op weg. Hoewel, hij bleef wel klein. Met alles wat we meemaken denken we soms dat we spoken zien, maar het gevoel bleef dat er iets niets klopte.

Aangeboren hernia diafragmatica. Simpel uitgelegd, hij heeft een gat in zijn middenrif. Hierdoor kunnen de organen uit de buikholte (darmen, lever, maag) in de borstholte terechtkomen. Dit veroorzaakt een druk op het hart en de longen. Dit verklaart uiteraard de groeiachterstand en de bemoeilijkte ademhaling. De enige behandeling is een heel risicovolle operatie.

Plots ging het helemaal mis. Kedi zat op schoot bij de zoon van zijn opvanggezin maar kon plots niet meer staan en had heel veel moeite om adem te halen. Het opvanggezin sjeesde in allerijl naar de spoeddienst van de dierenkliniek waar ze hem in een zuurstofcabine plaatsten. Zijn enige kans was meteen opereren. Twijfelen hebben we nooit gedaan, hij verdient een kans op een leven.

Hadden we gewacht was Kedi er niet meer geweest. Alle organen zaten reeds in de borstholte. Tijdens de operatie was hij een tijd blauw geworden door zuurstoftekort, zijn kleine lijfje had veel bloed verloren waardoor een bloedtransfusie nodig was. Hij had lichte koorts, maar hij was er nog.

We werden gepakt in tijd. We wilden zaken uitwerken om geld bijeen te krijgen om de operatie te bekostigen, maar we kregen die tijd niet. We moesten beslissen, leven of dood. We kiezen altijd voor het leven als die optie haalbaar is. Voordat ze Kedi zouden openleggen werd er gezegd om te rekenen op zeker 2000€.

Dank jullie wel alleszins. En duimen omhoog voor Kedi, het kereltje verdient een leven.